(Albüm ilk çıktığı anda büyük bi gazla yazılan bu kritiği zamanı geçti/bira ya uymayabilir gibi gerekçelerle koymadım fakat baktım alemin kralı geliyo, tutamadım kendimi, gecikmeli de olsa aha Psalms of... albümü kritiği. )

Bira’ da Pain’in aman aman sevilecek, sayılacak bi grup olduğunu düşünmediğimden dolayı (Bkz. Kazımasyon okuyucu kitlesi-biz oluyoz yani) daha önceden yazdığım bu kritiği yollamamaya karar vermiştim fakat Pain’in klip haberini sitede görünce albümü uzun zamandır yalayıp yutmuş biri olarak “aha yolluyom şimdi” diyip yollayıverdim kritiği...

  Avrupa’nın en çok tanınan ve saygı gören müzik adamı Peter Tagtgren’in solo projesi olan Pain, başta Hypocrisy fanları ile sınırlı bir kitleye hitap ediyor gibi görünse de yıllar içinde kendine has bir hayran kitlesi yaratmayı başarmış bir grup. Önceleri şirketlerin gazabına gelen, zamanla durumunu ileriye götüren Pain şu anda Roadrunner la kontrat bağladı ki bu da grubun nerelere geldiğinin en büyük kanıtı. Hepimizin malumu, endüstriyel, metal ortamlarında gezinen, “Peter mı lan bu” dedirten bi sevgili grubumuz, 5. stüdyo albümünü saldı alemlere. Hemen söyleyeyim, Pain severseniz yola devam edin, güzel albüm. Albüm Nothing Remains the Same albümüne daha yakın bir ruh halinde gidiyor. Dancing With The Dead albümündeki havadan ziyade bir önceki albümdeki ağır ve orta tempolu şarkılar çoğunlukta. Yeryer Rebirth havası bile seziliyor.
  Giriş şarkısı Save Your Prayers klasik bir Pain albümü açılısı. Peter abimizin sakin vokalleri ve üstüne patlayan sözleri süper vurucu olmuş. Albümü şanlı şerefli bi şekilde açtıktan sonra Nailed to the Ground basit rifflerin üstüne yazılan looplar ve klavyelerle süper bi etki bırakıyor, bence albümün en iyi birkaç şarkısından birisi.Zombie Slam deki cool vokaller hakkaten çok başarılı olmuş. Bu adamın yazdığı nakaratlar kesinlikle kafaya kazınan cinsten.(Zaten eleman ilk klibi de buna patlattı sonradan.)
  Albümün isim şarkısı Psalms of Exinction, ve Clouds of Extacy paşa paşa dinlenmekte neşe vermekte.Psalms.. daki klavyeler özellikle çok güzel ve şarkıyı götürüyolar desem yeridir. Clouds of Extacy tam bir piyasa dandik metal şarkısı gibi gözükmekle beraber Peter abimizin elinin değmesi ile Pain in kendine has lezzetini alıyo ve özellikle Clouds of... un nakarat partisyonları ve melodisi felan gayet akılda kalıcı. Adam ne yapıp edip döşüyo boruyu yani...
  6. şarkı Play Dead cidden noluyoz dedirten cinsten. Peter abimizin vokallerdeki az buçuk arabik üslubu, şarkı sölemesi falan çok çok değişik olmuş. Kesinlikle çok güzel. Hatta her dinlediğimde bi garip olup ufaktan dalgınlaşıyorum nedense. Hakkaten güzel şarkı.
  Albüm sona kadar gayet dinlenilebilir şekilde gidiyor ve bence son şarkılar itibariyle tüm albümlerin etkisinin hissedildiği bir hale geliyor.
 
Sona ve dona giden bu uzun yolda  Just Think Again şarkısı diğerlerinden farklı olarak güzel bi ballad ve hafiften hüzünlü bi tonda gidiyor şarkı... Peter Tagtgren’in muhteşem karamsar şarkılarını Hypocrisy’den dinlemeye alışanlar için o diyarlara ufaktan sehayat ettirir adamı. Soloya özellikle dikkat, çok şık olmuş... Dediğim gibi sona giden tüm şarkılar güzel ama hele ki son şarkı “Bitch” nefis bişey olmuş. Ezici tonlarla beraber eski dönemlerin “kaba ve kirli” hallerine yakın bi şarkı. Hakkaten sevdim, basit ama direk hareketi veriyo adama...
  Bu arada albümün çok geniş bir guest musician listesi var ve bunların içinde sevgili Motorhead imizin sevgili gitaristi Philip Campbell babanın da olduğunu belirteyim.Ayrıca In Flames’ den Peter Ivers, Children of Bodom’dan Alexi vs vs. Gibi tanınmış elemanlar kombo olmuş yağmış....
  Eğer Peter Tagtgren’i Hypocrisy ve yaptığı prodüksyonlarla sevmeye devam ederseniz        ( yada onu da yapmıyorsanız ) bu albümü dinlemenizi önermem fakat Industrial-Metal formattaki Pain i seviyorsanız bu albümü kesinlike dinleyin. Bir kerede vurmuyor ama zamanla kendini sevdiriyor albüm...